MAYBE


Maybe, maybe all the things that you controlled successfully is undone by the one that you can never control. Maybe the death is the boss of all the uncontrollable in this world. Maybe we all despise and fear death to find morality in that. Maybe it's wrong. Either way you are all destined to be here to read about a girl who has no more than a month's stay here. (*Cancer cells are like strange little devils, no?*)

It seems I have more cells in my stomach than most of you. Finally some win found my way in that aspect. "In a year I would complete my pilot training and would become the first woman pilot to have emerged from my town" is the every night's default dream. After a similar dream, one fine morning , I woke up to a severe stomach ache only to find that I have warm welcomed enough oncogenic cells inside my little tummy somehow. Well enough numbers to sabotage any chances of survival. Does anyone know how it feels to dream of something? Have you ever found the purpose of your existence and wanted to live just to see the purpose fulfill? DOES ANYONE WORTH THE LIFE AS GOOD AS ME? If yes, you'd get the unbounded pain the heart feels when your little castle is shattered away entirely by some form less, worthless, invisible cells. All that's been there, that's been done so far so, sought NOTHINGNESS. Entirely NOTHINGNESS. (*It feels invincible to write persistently in pain. Totally. *)

Pain is an abstract and a subjective concept. You can never share it even if you wish so. Everyone wanted to take off my pain. Some sympathised. Some gazed. Some tried cracking me up. To that I did what they wanted me to. As a single parent the way my mom carried herself all through this was stunning. She understood how averted I felt towards someone sympathising, without me telling her and never ever did that herself nor let someone do that to me. For her. At least for her.... (* please flush me out of the hospital ! Please shoo me out of the hell! *)

For two days , treatments were in full fledge. I wondered how mandatory yet meaningless these treatments were. In few days I was brought home bald headed with doctors disclosing any possibility of hopes. From then till now I travelled few places with mom and friends, did some serious shit and updated my coping mechanisms somehow everyday. (*Oh dear mom, oh dear! *)

Mom, you were that brisk moon light finding it's way in my ever deserted island of darkness. The only drop of water in my sore throat. The only hope. This pain is never ending. The flashes of memories that I have with you aren't stopping anymore. The fear is increasing. All that I wanted till now was the permanent relief from all this pain, all this humiliation, all this demons. But mom, now that I see death calmly approaching me with a welcoming hands, the angel that I wanted to embrace, I realise that I am stuck in between the angel and demon not knowing what is what. All my angels and demons swap positions. Heart and soul are in the only pursuit of relief and pain laughs at me mockingly. How pleasing the sight is? How strange yet pleasing? Don't know if I should laugh or cry, mom, for what the voices of the inner says. (*Don't know if my own inner voice is an angel or demon?*)

Angel or Demon? No matter what it is, . It's ultimately my next destination that I can never change. I am no butterfly and my death is no flap to cause a hurricane miles away. Or what if some butterfly's flap some thousand miles away is the reason of my state. Maybe, maybe the things that you controlled successfully is undone by the one that you can never control. Maybe the death is the boss of all the uncontrollable in this world. Maybe I am gonna have my beloved hair back again there. Maybe at least there, the light cuddles me with love yet again. MAYBE

- SHRAVAN








கருத்துகள்

கருத்துரையிடுக

இந்த வலைப்பதிவில் உள்ள பிரபலமான இடுகைகள்

"அயி கிரி நந்தினி !"

            (அழகாக சிண்டு போட்டுக்கிட்டு நெத்தில சாந்து  பொட்டோடு ,நந்தினி தனது ஐந்தாம் வயதில் !)                                                                  "அம்மா ! எதுக்கு மா ரெண்டு பேரு இருக்காங்க ? "  "என்ன ரெண்டு பேரு ?" "இல்லமா boy உம் இருக்காங்க girl உம் இருக்காங்க ல ?ஏன் ?" " சாமி  ரெண்டு பேரும் ஒத்து வாழ தான் செல்லம் create பன்னிருக்காரு ." "ரெண்டு பெரும் ஒன்னு டா .நீயும் உன் தம்பி உம்  ஒன்னு " "சரி மா" (ஐந்தாம் வகுப்பில் நந்தினி .அதே பாவாடை சட்டை .அதே இரட்டை பின்னல் .ஐந்தடி வளந்துவிட்டாள். சற்று பருமன் )                                                        "பெண்ணாக பிறப்பதற்கு மாதவம் செய்திடல் வேண்டும்...
மேலும் படிக்கவும்

உரிமை

மழலை ஒலியாம். என் மூன்று வயது அழுகை இருபது இரண்டிலும்  வருகிறது, முடியவில்லை என்னிடம் இருந்து அழும் உரிமையை பறித்து விட்டார்கள் வலித்தாலும் இல்லை, பிரிந்தாலும் இல்லை, இழந்தாலும் இல்லை பேருந்தில், ஒரு வயது பிஞ்சின் மீது ஒரு அசட்டுத்தனமான பொறாமை அதனின் அறியாமையோ,  உரிமையோ,  இன்பமாய் அழும் விசித்திரமோ காரணம் தெரியவில்லை                                                                                                                                                                                  - ஷ்ரவன்     ...
மேலும் படிக்கவும்

ரூம் நம்பர் 556

 "யோவ்! கார் கதவ சீக்கிரம் மூடுயா! யாராச்சு பாத்துர போறாங்க" என சடசடவென காரை விட்டு இறங்கினர் GKS உம் அவர் டிரைவர் பாண்டியும். மாலை ஏழு மணிக்கு ஆஃபிஸில் இருந்து புறப்பட்டு தேனாம்பேட்டயில் வண்டி ஒரு மணி நேரம் நிக்க எப்படியோ ஒன்பதரை மணிக்கு சைதாப்பேட்டை பிரிட்ஜ்க்கு அந்த சைடு உள்ள அந்த குறுக்கு சந்தை வந்தடைந்தது. இவரின் கருப்பு ஆடியின் கண்ணை துளைக்கும் விளக்கை தவிர தெருவில் வேறு விளக்கு இல்லை. அவர்கள் எதிரில் நின்ற லாட்ஜில் மட்டும் மூன்று நான்கு அறைகளில் மஞ்சள் தெரிந்தது. "நீ இங்கயே வெயிட் பண்ணுயா. போலீஸ் கீலிஸ் வந்தா கால் போட்டு சொல்லு. முடிச்சிட்டு வந்துடறேன்" . "சரி சார்". ..... "சார்! நீங்க வேட்டைப்புலி டைரக்டர் தானே? சார் நீங்க போய் இங்க?" என்றான் வரவேற்பாளன். "மேனேஜர் எங்கய்யா? போய் வர சொல்லு" "ஹலோ Mr. GKS. சொல்லுங்க சார். என்ன இந்த பக்கம்? Mrs. GKS , உங்களுக்கு  வயசாயிருச்சுனு ரூம் அ உட்டு தொரத்திட்டாங்களா ?" என்றான் மேனேஜர் ஆறுமுகம். "எனக்கு ரூபிணி வேணும் " "அட என்ன சார். யாரோ உங்களுக்கு சொ...
மேலும் படிக்கவும்